| De pijn is onverdragelijk & de welbegrip ontbreekt |
 |
| |
Hallo allemaal,
Ik heb hiervoor ook een puntje gehad,
maarja nieuwjaar, nieuw puntje.
Omdat ik anoniem wil blijven zal mijn naam op deze site Tess zijn.
Verder ben ik 20 jaar en ik zit nog op school.
Ik zit zo'n 7 jaar in de hulpverlening
met psychische shit enzo.
Verder hou ik veel van muziek,
Ik ben beginnende gitaarspeler,
Ik hou van uitgaan, shoppen
Van lezen en Heroes&Lost kijken.
Liefsss.
|
Hee allemaal, Ik wilde weer eens even wat van me laten horen! Het gaat heel erg goed met mij!! Ik ga volgend jaar naar mn examenjaar en daarna wil ik nog HBO gaan doen, maatschappelijk werk! Ik heb trainingen gedaan en daar ben ik zoo ontzettend goed door geworden (goed in de trand van goed voelen!) ik ga zelf ook helpen de training te geven! Whoehoehe! VET GAAF! Ik word daar wel op gecoacht hoor! En ik mag natuurlijk maar een klein deel doen maar hoe gaaf jonge! Ik heb dr echt veel zin in! In November gaan ik t doen! Als ik dr aan denk pis ik zowat al in mn broek, haha!
Verder heb ik nu sinds 1 maandje weer een vriendje en hij is heel lief en leuk! Tja ik kan eigenlijk niets anders schrijven dan dat het geweldig met mij gaat en ik me geweldig voel en dat ik van het leven hou!! Het voelt af en toe zo raar ik kan zowat alleen maar positief denken en het liefst zeg ik 10x op een dag dat het zo geweldig is om me zo te voelen haha! Ik had nooit verwacht dat ik me zo goed zou kunnen voelen en het is toch gebeurd! Weg met die 7 jaar depressies en ik begin nu weer met leven!! En ik hou ervan, heel veel!
Oke ik ga stoppen met deze log want het gaat weer nergens over;)!
Schitterende ster,
Als ik jou ’s nachts zoek
Weet ik dat je daar altijd zult zijn
Maar je bent zo ver weg en zo klein.
Ik draag je op mijn rug over de bergen
Om vervolgens met jou in de regen te dansen
Ik wil niet dat het nu al over is
Weet dat voordat je weg bent ik je al mis
Ik omarm je in mijn dromen
Vertel je hoeveel ik van je hou
Jou hand die ik nooit meer loslaat
Geen denken aan dat jij mij nu nog verlaat.
Schitterende ster,
Ik raak je nog een keer aan
Hou me alsjeblieft nog even vast
Voordat het weer dag is
En ik je weer kwijt ben.
Ik moet nog even wat dingen loslaten voordat ik kan gaan slapen. Ik word gek van mijn constante neiging tot zelfdestructie. Het gevoel van mezelf kapot maken is zo ontzettend groot, dat ik er bang van word. Ik weet diep van binnen dat dit niet is wat ik wil, dat dit niet is wat ik mijn omgeving aan wil doen. Maar op dit moment is het moeilijk om dat te blijven geloven. Begrijp me goed dit is niet een vaarwel ofzo, en ik ga ook zeker niks doen het is gewoon dat dit me even van het hart moet.
Ik haat het om bij alles wat positief is negatief te denken. Om al les wat positief is om te draaien tot negatief. Ik haat de drang om mezelf kapot te maken. Een drang die ik niet zomaar kan laten verdwijnen. Drang die mij in het verleden veel schade heeft opgeleverd. Automutileren, braken, laxeren, niet eten, te veel eten, zelfmoordpogingen, mij zelf emotionele schade geven, mijzelf dingen verbieden waardoor het slecht met me gaat. Ik word letterlijk kotsmisselijk van mezelf. Constante plannen in mijn hoofd hebben. Constante drang om mezelf te vernietigen. Ik word er niet goed van. Dit is niet wat ik wil. Het is gewoon echt verrot om zelfmoord en zelfverminking etc. als obsessie te hebben. En het voelt ook echt alsof het een obsessie is. Elke dag voelt alsof ik een gevecht voer tegen mezelf. En ja het is waar dat ik het de laatste tijd bijna elke dag win, gelukkig! Kortom op dit moment ben ik even helemaal klaar om mezelf te zijn. Zo dit was wel weer even genoeg drama voor vandaag;)
Weetje.. Soms heb je van die dagen die gewoon klote zijn. Het begon rede lijk vandaag. Ik wilde er weer volop tegen aan gaan. En JA dat ben ik gegaan en wel te vertellen met drank. Ik heb nu al zon 6/7 uur niet meer gedronken. Ik voel me kapot maar slapen lukt niet. Ik voel me vallen in een diep oneindig gat. Ik ben bang. Herinneringen blijven me lastig vallen. Ik probeer ze te vergeten, als ik er niet over praat zijn ze er ook niet. Ze blijven komen. In mijn slaap blijf ik woelen, om vervolgens kletsnat wakker te worden. Het achtervolgt me, waar ik ook ben het gaat met me mee. Ik ben afgelopen week bij de isoleercellen geweest. Om het vanuit een ander perspectief te bekijken. Dit was vreselijk spannend voor mij. Ik heb er nog niets over geschreven naar niemand niet. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Het weerzien was eng, afschrikwekkend. Daarna op de afdeling was ontspannen en zag ik in dat ik niet meer ben zoals ik was toen ik daar zat. Later weer opnieuw de isoleercel bekeken dit was al minder eng. Daarna meteen door naar school want ik had nog wat belangrijks. Doen alsof ik niks bijzonders gedaan had, doen alsof er niks aan de hand was, alsof ik niet net mijn aller grootste angst onder ogen was gekomen. En daarna, de dagen daarna wordt ik kletsnat wakker, ik droom weer heftig. Ik ben bang nu.
Veel herinneringen aan mijn lieve meid. Je bent er al 1,5 jaar niet meer. Ik kan het niet loslaten. Ik doe tegenover iedereen alsof het over is. Alsof ik dr mee kan dealen. Maar dat kan ik verdomme niet! Jou missen doet zo’n pijn. De laatste tijd denk ik eraan hoe eenzaam jij geweest ben, en hoe eenzaam je je gevoeld moest hebben. En ik was er niet..
Zit nu gewoon even in een ontzettend disaster moment. Zo’n moment waarop je denkt is dit nou mijn leven? Heb ik hier zo ontzettend hard voor gevochten? Is dit het waar ik het uiteindelijk voor deed? Het is zo oneerlijk. Ik ben bang, bang voor mezelf, bang voor oneindig verdriet. Bang dat ik weer zal falen. Eerst maar even slapen, morgen weer een dag…
Ik weet dat ik de laatste tijd niet echt actief op puntje geweest ben. Naar jullie toe niet en bij mezelf ook niet.
Het gaat eigenlijk wel redelijk goed met mij over het algemeen. Ik ben druk bezig, heb bijvoorbeeld net 3,5 uur met de trein gereisd voor vrijwilligerswerk wat ik ga doen. Ik be n met een training begonnen die mij erg goed helpt en mij ondersteunt in de gene wie ik werkelijk ben en wil zijn tegenover anderen (liefdevol, eerlijk etc.)
Alleen de laatste week word ik zo heen en weer geslingerd door mijzelf. Ik word er hopeloos van. Het maakt me erg verdrietig. Aan de ene kant probeer ik mezelf te vermannen, en te blijven kijken naar wat ik wil bereiken en dat ik niet negatief in het leven wil staan etc etc etc. En daardoor blijf ik mezelf pushen om voor het goede te kiezen. Maar aan de andere kant zit mijn duistere ik ofzo. Die blijft aan me trekken, wanneer ik op een ochtend huilend op sta dan geef ik mezelf de keuze om zo de dag door te blijven gaan of te kiezen voor een leuke, liefdevolle dag mee te maken. En ik wil dat ook écht!! Maar als ik een tijdje zo verdrietig ben geweest gaat het weer zo aan mij trekken. Wanneer ik er eventjes in zit; ik citeer mijzelf; ‘’ Het komt nooit meer goed, ik haat mijn leven, ik haat mezelf, ik wil dood, waarom zou ik nog leven? Het leven is toch alleen maar klote etc. etc. etc.’’
Ik word er dood moe van, ik word heen en weer geslingerd tussen zulke negatieve gedachtes en dan weer de gedachte dat ik door moet blijven gaan en mijn doelen voor ogen blijven houden want als mijn intentie helder is zal ik mijn doelen altijd halen. Pfff ik word er zo moedeloos van. En verdrietig vooral, ik heb voornamelijk vandaag en de hele dag in bed gelegen en de hele dag zowat gehuild.. en waarom? Ik heb werkelijk geen idee
Ik wil me niet meer depressief voelen. T ging de laatste tijd echt zo goed. En dan nu ik ben dr helemaal klaar mee. Het voelt alsof mijn hart gebroken is. En ik ga maar door, want dat doen ik altijd toch. Zoveel onbegrip voor mijn gevoelens. Maar waarom voel je je dan kut? * ja ik weet niete waarom *. Gelukkig is het in een stijgende lijn. Ja dat weet ik gvd toch ok wel. Alsof me dat op dit moment wat helpt. Niet kunnen snappen waarom ik altijd weer terug val. Mensen die ik verlies omdat ik op de grond zit. Me niet open durven geven, toch doen omdat ze erop aan dringen. Het eng vinden, bang zijn voor afwijzing. Het vertrouwen wordt opgebouwd want ze laten me niet stikken. Maar dan toch, telkens weer die woorden; Ik kan niet met jou problemen om gaan. Uiteindelijk richt ik anderen toch alleen maar ten gronde. Meestal word er van mij verwacht dat ik blij ben. Ik doe me best om aan die verwachtingen te voldoen. En het lukt me gerust ook wel. Maar dat betekend niet dat ik geen pijn heb, dat dit me geen pijn doet..
Dat ik me niet fucking eenzaam voel op deze aardkloot. Iedereen die zegt er voor mij te zijn. Maar wanneer ik ze echt nodig heb grijp ik om me heen maar zijn alle handen verdwenen. De harde waarheid is dat ik gewoon moet doen dat het goed gaat. Wie zit er nou te wachten op een depressieve vriendin? Het is gewoon soms dat ik niet aan die verwachting kan voldoen. Bij vriendinnen lukt dat wel. Maar als ik een vriend heb niet. Daar slaap ik dan bij, normaal huil ik mezelf snachts in slaap. Of ga ik weg wanneer ik het niet meer hou en zeg dat ik moe ben. Maar dat kan dan niet. Ik stoot iedereen van me af. Ik ben het zo zat om alles in mijn eentje te moeten doen. Ik ben het zo zat om mezelf te zijn...
Ik weet niet wat er is en waarom. Maar ik voel me de laatste weken steeds verroter. Ik doen zo erg mn best maar dit gevecht lijkt moedeloos. Mijn 'zwarte' kant besluipt me telkens weer wanneer ik het niet verwacht, als een sluipmoordernaar slaat zij toe. Iedereen gelooft dat het goed gaat. Waarom kies ik er telkens voor om alles in mijn eentje te doen? Het is allang gebleken dat dit toch niet werkt. Waarom blijf ik het doen dan? Ik voel me zo ontzettend eenzaam. Iedereen is zo blij voor me dat het zooo goed gaat. Ik wil de mensen niet teleurstellen, ze niet opzadelen met mijn pijn.
Ik heb weer hele erge drang om mezelf pijn te doen. Dit doe ik door middel van mezelf heel hard slaan en mijn keel dicht knijpen.. Dat laatste is overigens niet erg hoor want stel dat je het te lang doet dan val je flauw en dan verslapt je greep. Het klinkt dus erger dan dat t is!
Dit geeft mij een goed gevoel en hier word ik weer wat rustiger van.
Weetje, ik word er zo moe van om alles in mijn eentje te blijven doen. Ik kan dit gevecht nooit winnen in mijn eentje. Maar ik wil anderen ook geen pijn doen. Ik ben radeloos, wanhopig. Ik zou af en toe zo graag gewoon pillen nemen en wegwezen. Maar dat kan en mag niet. Ik doe zo mijn best, ik vecht tegen mezelf en ik wil het winnen, écht.
Maar soms lijkt het zon oneerlijke strijd. Een strijd die gewoon gedoemd is om te mislukken. De laatste tijd huil ik ook alleen maar ik ben zo intens verdrietig. En waarom? Ik weet het echt niet.
Ik ben het ook zat om anderen telkens te moeten uitleggen waarom ik zo denk. En dat er zo veel onbegrip is. Niet dat ik zovaak wat over mezelf vertel hoor aan mensen van wie ik hou maar ze snappen het gewoon niet. Ik ben het zat om telkens uit te leggen hoe het werkt bij mij en waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Geef me gewoon nog een kans om mijn leven te beteren. Ik grijp hem serieus met beide handen aan. Ik ben het zat om te blijven falen. Ik mis de kracht om door te blijven strijden. Ik moet blijven vechten maar ik weet echt niet meer hoe. Geef me een reden om te blijven leven zodat ik weet dat niet alles nutteloos is geweest.
Ik snap echt niks meer van mezelf jonge. Ik maak mezelf echt stapelgek! Op zich was de ochtend redelijk. Los van het feit dat ik in mijn hoofd had dat ik om 11 uur gitaarles had en dus om 10 uur nog even als een speer mijn partijen aan het oefenen was en toen zag staan dat mn les pas op half 1 was. Maarja daarna nog vet veel aan mijn huiswerk geweest waardoor ik het nu vanavond allemaal niet meer hoef te doen. Toen ik klaar was met gitaarles had ik een bezorgde moeder aan de lijn. Ik mocht absoluut niet naar mn stage gaan. Omdat de wegen veel te slecht zijn enzo. Dus daar baalde ik al ontzettend van maar goed. Daarna thuis beetje niks gedaan enzo weetje. Fe heroes gekeken en nog fe 1 uurtje geslapen enzo. Net zit ik met mn vriend op skype. Hij was uit zijn gesprek met zijn vrienden gegaan want ik wil nooit bij dat gesprek omdat ze dan allemaal grappen gaan maken die ik niet snap of die ik niet kan snappen omdat dat al gebeurd is. Dan ga ik liever gewoon fe muziek luisteren ofzo weetje. Want als ik dan wat zeg in dat gesprek word dr toch niet op gereageerd. Nu zei hij moet ik je fe bellen? Zeg ik nee hoor hoeft niet je zit toch met hun in gesprek? Zegt ie maakt niet uit. Dus hij belt me, na 10 min ofzo zegt hij ik mis toch …. (vriend van hem). En ging hij weer met hem in gesprek. Ik weet niet ben ik zon ontzettend watje dan? Ik voel me dan meteen ontzettend gekwetst. Alsof ik het niet waard ben ofzo. Ik zien m verdomme pas vrijdag weer hoor! En laatst vond ie t ook al niet de moeite om te komen omdat ie me dan maar 2 uurtjes zag ofzo. Nou lekker dan.. Ik weet dat ik stom enzo ben. Maar laat dat dan alstjeblieft niet zo duidelijk merken. Ik word van deze hele situatie met vriendje enzo zo ontzettend onzeker. Ik voel me echt gewoon totaal niets waard. Alsof ik er gewoon niet toe doen ofzo. En dat doet echt heel veel pijn weetje.
En ik wil geen pijn meer voelen. Ik wil verdomme eindelijk normaal zijn! Het lijkt wel alsof ik dat niet kan of mag ofzo. Ik snap het gewoon niet meer weetje. Waarom moet ik altijd doen alsof het goed gaat? Waarom heb ik het gevoel dat alleen mensen mij dan mogen ofzo? Ik voel me zo ontzettend eenzaam. Alsof ik altijd alles in mijn eentje moet doen. Ik weet ook wel dat ik daar zelf voor kies maar dat betekend niet dat ik het fijn vind ofzo! Ik voel me ronduit ellendig. Ik heb echt het gevoel dat hij het gaat uitmaken. En ik zal hem zeker geen ongelijk geven. Wat heeft hij nou aan zon ontzettende zeikerige en aanstellerige vriendin? Waarom zou je met zo iemand willen gaan? Ik ben fucking lelijk, dik en fatsig, dom en trirest. Ik kan het gewoon fe niet meer handelen allemaal weetje.
En het aller ergste vind ik nog. Ik krijg opeens zon enorme drang om te gaan automutlieren… Dat heb ik echt al zo ontzettend lang niet meer gehad. En ik snap echt niet waar dit vandaan komt weetje. Waarom? Ik heb t verdomme al 2 jaar niet meer gedaan ofzo? Waarom zou ik dat dan weer doen? (Omdat je de drang hebt Tess, Omdat je de pijn moet voelen die jij anderen aan doet. Omdat je zo afzichtelijk en zon kutwijf bent dat je moet voelen wat je anderen aandoet als ze jou zien.. Omdat jij gewoon verdient om gestraft te worden. Jij verdient het om te boeten voor alles wat je gedaan hebt.. ) Ik probeer er tegen te vechten maar ik word dr echt stapelgek van.
Ik moet patronen gaan doorbreken,
Maar in werkelijkheid ben ik zó bang voor het leven.
Bang voor wat er komen gaat
Op de een of andere trieste manier
Geeft de duisterheid mij veiligheid ofzo..
Maar is dat wat ik nou werkelijk wil? Wil ik nou echt werkelijk altijd ongelukkig zijn? Altijd onbewust/bewust blijven kiezen voor de slechte kant van het leven? Waarom zou iemand dat doen? Waarom zou iemand dat willen? Waarom zou ik het dan willen?
Ohja ik heb trouwes een paar goede nieuwtjes! Ik wil niet meer alleen depri typen maar ook goede dingen. Ik heb sinds december een vriend!! WHOOOT Gaaf he =D? Verder heb ik vandaag gehoord dat ik mn stage heb gehaald en mn beoordeling was echt fucking goed! Dat mijn collega's mij als een prettige collega ervaren. Dat ik leergierig en heel enthousiast ben, dat ik rond loop en werk alsof ik er al jaren werk. En dat ik er wel kom!! Ohja en ik heb voor mn verjaardag een concert van David Gray gehad! Vet gaaf! Ben dr vetje blij mee!
Verder ben ik nu even uitgeluld. Ik wens jullie een fijne avond nog,
Ik ga morgen gitaarlessen, een dekbed halen en verder nog stage lopen.
|
|
|
|
|
